به گزارش مجله خبری نگار/خراسان: خبر فراخوان دوباره صدر برای برگزاری تظاهرات میلیونی، پتکی بر سر فعالان سیاسی بود. چگونه یک نفر در حال بازی دادن دیگران و معطل کردن یک ملت و بازی با مقدرات آنان است؟! چگونه هزینههای گزاف برگزاری انتخابات و تحمیل آن از جیب ملت را نادیده میانگارد؟ چگونه وقتی تصمیم به خروج از پارلمان گرفته، همچنان در حال خراب کردن بازی علیه دیگران است؟ چگونه با تصرف پارلمان ودستگاه قضایی، حیثیت یک کشور را زیر سوال برد و آن را اقدامی دموکراتیک و برای اصلاح خواند؟ چگونه دیگران نمیفهمند که راه حل خروج از بن بست، انتخابات زودهنگام نیست بلکه احترام به نهادهای قانونی و گفتگو برای تغییر و اصلاح قوانین مرتبط و تشکیلات و ساختار رسمی است؟ مگر انتخابات اخیر به قول آنها پیش از موعد نبود؟! پس چرا این گونه شد؟!
وقتی همین بازیگران فعلی قرار است در چارچوب همین قوانین و ساختارها، دوباره وارد انتخابات شوند، چه اصلاح و تغییری قرار است رخ دهد؟ واکنش شهروندان به شدت ناراضی، به یک انتخابات چیست؟ شهروندانی که کمتر از یک سال قبل با مشارکتی ضعیف و ناامید کننده وارد انتخابات شدند و امیدهای نیم بند آنها هیچ یک جامه عمل نپوشیده است، با چه امیدی وارد کارزار انتخاباتی شوند؟ سطح مشارکت آنان این بار چگونه به نظام سیاسی و حکمرانان ضربه خواهد زد؟ نقش صدر و جریان او در هرگونه انتخابات پیش رو چگونه خواهد بود؟ آیا قرار است که صف بندیهای فعلی سیاسی تا پیش از استعفای ۷۳ نماینده صدر ادامه یابد؟ چارچوب هماهنگی شیعیان با این حجم اختلاف به کجا خواهد رسید؟
صدر در حال یکه تازی است که آینده مردم و عراق را نشانه رفته است. هر زمان که از ضرورت متوقف کردن وی سخن به میان میآید، موضوع نگرانی از یک جنگ شیعی به میان کشیده میشود. نگرانی که ناگهان بسیاری را به عقب نشینی وادار میکند، اما در مقابل، صدر چند گام به جلو پیش میرود. کانونهای معنوی نیز تاکنون واکنشی نشان نداده اند و مشخص نیست آستانه ورود آنها برای متوقف کردن این روند معیوب در حال رشد و خطرناک کجا و چه زمانی خواهد بود! برای مردم عراق به ویژه فرودستان فراموش شده، اما مسجل است که صدر باید متوقف شود.